برای یک ایران آزاد

بیماران دیالیزی و هزینه‌های پیش‌رو؛ پول‌هایی که خرج سپاه می‌شود

0

بیماران دیالیزی ناتوان از پرداخت هزینه‌های دیالیز خود هستند. آنها نیاز به دریافت عضو دارند و خرید عضو به معنی داشتن پول است؛ آنکس هم که عضو را می‌فروشد نیازمند پول است؛ و این یعنی چرخه‌ی فقر و فقدان سلامتی، آنهم در غیاب حکومتی که پاسخگو نیست.

 

رئیس مرکز مدیریت پیوند و امور بیماری‌های وزارت بهداشت گفت: «سالانه ۳۰۰۰ بیمار به جمع بیماران دیالیزی کشور افزوده می‌شود». او در ادامه بلافاصله افزود: «هزینه هر بار دیالیز ۵۰۰ هزار تومان است به طوری که ما روزانه ۱۶ هزار دیالیز در کشور انجام می‌دهیم که قطعا هزینه‌های بسیار گزافی را به همراه دارد.»

براساس آنچه مهدی شادنوش اعلام کرد، هزینه روزانه دیالیز در سراسر کشور می‌شود ۸ میلیارد تومان.

اما پاسخ رئیس مرکز مدیریت پیوند و امور بیماری‌های وزارت بهداشت به این وضعیت چیست؟

شادنوش می‌گوید: «هیچ منبع مالی امکان حمایت برای کاهش هزینه این بیماران را ندارد و باید به سمت انجام روش‌های جایگزین حرکت کنیم که نمونه آن دیالیز صفاقی و پیوند کلیه است که در این زمینه در کشور گام‌های بلندی برداشته شده است.»

موضوع اصلی‌تر برای رئیس مرکز مدیریت پیوند اما قسمت دوم حرفش است. او که در اردبیل این اظهارات را ایراد می‌کرد، تصریح کرد: «در حالی که سال ۹۶ به نسبت جمعیت این استان شاخص اهدای عضو عدد ۱۴ را نشان می‌داد این رقم اکنون به تعداد یک میلیون نفر به ۱۷.۳ رسیده است که یک شرایط جهشی مناسب را نشان می‌دهد.»

شادنوش سپس مردم استان اردیبل را تشویق کرد که «با اهدای اعضای بیماران مرگ مغزی به پیوند به عنوان یک ضرورت توجه» کنند. رئیس مرکز مدیریت پیوند آنگاه به مردم پارس آباد اشاره کرد که شاخص بالای اهدای عضو در کشور را به دست آورده‌اند و خواستار آن شد که «این شهرستان نمونه و سرآمد در اهدای عضو در کشور شناخته شود.» [ایسنا ۱۰ خرداد ۹۸]

چه واقعیتی را می‌توان در پس اظهارات شادنوش کشف کرد؟

اگر تعارفات را از حرف‌های او کنار بگذاریم، این روایت باقی می‌ماند؛ هیچ کس نمی‌تواند هزینه دیالیز بیماران دیالیزی را بدهد پس راه‌حل در اهدای عضو به آنها است؛ به همین خاطر او، مردم را تشویق به اهدای عضو می‌کند که به طور منطقی بیش از آنکه شامل بیماران مرگ مغزی بشود، مردم نیازمندی را هدف گرفته است که برای امرار معاش می‌خواهند عضوی از بدن خود را بفروشند.

بیماران دیالیزی‌ای هم که نمی‌توانند هزینه دیالیز را بپردازند، به طریق اولی از پرداخت هزینه خرید عضو برای پیوند ناتوان هستند.

تنها ‌نتیجه‌ای که می‌توان از این اظهارات گرفت یک چیز است؛ راه برون رفتی برای بیماران دیالیزی وجود ندارد، زیرا حکومت مسولیتی در برابر آنها برعهده ندارد.

این همه در حالی است که نظام ایران، بالاترین هزینه‌ها را برای سپاه در نظر می‌گیرد و آنچه از برجام به دست آورده بود از جمله هزینه گروه‌های شبه نظامی وابسته به سپاه در منطقه شد.

 

در همین زمینه:

مینای ۱۹ ساله می‌خواهد کلیه و کبد خود را بفروشد؛ چرخه فقر و مرگ تدریجی یا برون رفت قیام؟

پاسخ بدهید

Your email address will not be published.