برای یک ایران آزاد

بی‌آبی در برازجان؛ شروع قیامی دیگر، این‌بار در استان بوشهر

0

بی‌آبی در برازجان زمینه‌ساز برپایی تجمعی بزرگ در این شهر شد. به‌دنبال قیام مردم خرمشهر و اعتراضات در سایر نقاط کشور این‌بار نوبت به برازجان در استان بوشهر رسیده است تا با شعارهایی که این روزها به شعارهای ملی تبدیل شده است، صف‌بندی خود را در برابر سلطنت ولایت مطلقه فقیه نشان دهد.

شاید پیش‌بینی کردن آینده دشوار به نظر برسد اما با نگاهی گذرا به گذشته می‌توان برای اتفاقاتی بزرگتر منتظر ماند. گذشته‌ای که به اعماق تاریخ باز نمی‌گردد و در حدفاصل همین چند روز و چند هفته و چند ماه است.
پیش از آنکه اعتراضات در خرمشهر فروکش کند، [خرمشهر یا خونین‌شهر؛ شهری که هنوز در اشغال مانده است] شعله اعتراضات در برازجان برافروخته شد؛ آنهم با شعارهایی که در دوران قیام به شعارهای ملی تبدیل شده و هرکس در هرکجای ایران که بر می‌خیزد با همین شعارها مرزبندی‌اش را با سلطنت ولایت مطلقه فقیه اعلام می‌کند:
«سوریه را رها کن فکری به حال ما کن»
«یک اختلاس کم بشه مشکل ما حل می‌شه»
«مشکل ما همین‌جاست دروغ می‌گن آمریکاست»
«مرگ بر دیکتاتور» [مجاهدین ۱۷ تیر ۹۷]
بی‌خبرترین افراد از شرایط امروز ایران با شنیدن همین شعارها از واقعیتی که در این سرزمین می‌گذرد خبردار می‌شوند؛ کشوری که منابعش در جنگ‌های منطقه‌ای، دزدی و دروغ‌گویی حاکمانش نابود می‌شود و همه‌ی این مصائب در شخص دیکتاتور و در نظام دیکتاتوری متجلی‌ست و تنها با پایان آن است که راهی به فلاح ملی یافته خواهد شد.
۴ روز تشنگی برازجان و در برخی مناطق آن بیش از ۴ روز، کار را به اعتراضات پراکنده در نقاط مختلف شهر کشاند. در برابر فقدان مهمترین عنصر حیاتی؛ آب، مردم برازجان دست به اعتراض زدند آنهم در شهری که با بندر بوشهر و کرانه‌های خلیج فارس تنها ۶۷ کیلومتر فاصله دارد؛ [شهر برازجان ۴ شهریور ۹۱] وضعیتی نمادین؛ شهرهای ایران در نزدیکی رودخانه‌ها و دریا از تشنگی رنج می‌برند.
شنبه ۱۶ اردیبهشت تجمع بزرگی در برازجان شکل گرفت. اعتراضات پراکنده روزهای قبل در این روز به یک حرکت بزرگ بالغ شد؛ قیام در همه‌ی نقاط کشور گام به گام پیش می‌رود و از خردی به سمت انبوهی، و از مطالبات صنفی به سمت مطالبات سیاسی حرکت می‌کند. جمعیت بیشتری به اعتراضات می‌پیوندند زیرا آنچه مردم به آن اعتراض دارند با حیات روزانه‌شان گره خورده است و اعتراضات به سرعت سیاسی می‌شوند زیرا ریشه مشکل در حاکمانی‌ست که بر منابع کشور تسلط یافته‌اند.

پاسخ بدهید

Your email address will not be published.