برای یک ایران آزاد

تداوم یک مبارزه؛ از اردیبهشت ۶۱ تا اردیبهشت ۹۸

0

تداوم یک مبارزه به این مفهوم می‌تواند باشد که هدفی واحد و ثابت در کانون توجه یک مقاومت قرار دارد. همین هدف که در ابتدا یک هدف سیاسی و در گام‌های بعد به یک آرمان مبارزاتی تبدیل می‌شود، مهمترین نیروی درونی‌ست که یک جریان را به پیش می‌برد.

 

مریم رجوی در یک سخنرانی در جمع مجاهدین به بزرگداشت شهدای ۱۲ و ۱۹ اردیبهشت ۶۱ پرداخت. در روز ۱۲ اردیبهشت محمد ضابطی و شماری دیگر از اعضای مجاهدین به شهادت رسیدند.

در راس شهدای ۱۲ و ۱۹ اردیبهشت ۶۱، نام محمد ضابطی می‌درخشد. مریم رجوی درباره او گفت: «بعد از شروع حاکمیت خمینی محمد ضابطی از مسئولان بخش اجتماعی سازمان بود.

بخش اجتماعی از لحاظ کمی و کثرت اعضا و هوادارانی که در آن بودند، بزرگ‌ترین بخش سازمان بود.

از بخش‌های دانشجویی تا محلات و کارمندی و دانش‌آموزی و کارگری و بخش‌های دیگر همه در این بخش، سازمان پیدا کرده بودند. در آن زمان به‌خاطر رو آوردن بی‌وقفه جوانان به‌ مجاهدین که واقعاً هفته به‌ هفته بیشتر می‌شد بخش اجتماعی سازمان دائماً‌ در حال گسترش بود.»

به گفته رئیس جمهور برگزیده مقاومت پس از سی خرداد یعنی آغاز موج کشتارها توسط خمینی و سپاه، «قسمت عمده‌یی از بخش اجتماعی وارد مقاومت مسلحانه علیه رژیم شد و در آنجا هم محمد ضابطی در موضع فرماندهی آنها قرار داشت.»

پس از گذشت ۳۷ سال از آن شهادت‌ها این پرسش می‌تواند مطرح شود که نقش آن مبارزات در مسیری که مردم ایران به سمت آزادی طی می‌کنند چگونه خواهد بود؟

مریم رجوی در این رابطه گفت: «در هر حال و هر چه پیش بیاید و تحولات ایران در هر مسیری که پیش برود، کاری که آن شهیدان و همه شهیدان ما در تاریخ این چهار دهه کرده‌اند بر سرنوشت آینده ایران عمیقاً مؤثر است.»

واقعیت آن است که هیچ عمل و کوششی در عرصه‌ اجتماعی گم نمی‌شود. هر فرد یا نیرویی وقتی در مسیر آزادی دست به فداکاری می‌زند، حتما که بر ترسیم افق پیش رو موثر است، اما شاید یک ویژه‌گی دیگر هم در مبارزه مجاهدین وجود دارد، که نوع آینده‌داریشان را متمامیز می‌کند.

جنبش‌های اجتماعی و سازمان‌های سیاسی اگر موجودیت خود را حفظ کنند و بر اساس همان اصولی که مبارزه را آغاز کرده‌اند ادامه بدهند، آنگاه می‌توانند از سرمایه‌های انسانی خود که در مسیر پیموده شده حضور فعال داشته‌اند نیز حفاظت کنند.

شهدا و زندگان نیروی مقاومت و همه‌ی آنهایی که روزانه به آن می‌پیوندند در حقیقت به یک تاریخ مشترک تعلق دارند. آنها همچنین و مهمتر از آن به یک هدف و آرمان مشترک متعهد بوده‌اند.

در همین رابطه است که مریم رجوی شهدای اردیبهشت ۶۱ را همچنان ناظر و حاضر در مسیر مبارزه برای آزادی ایران می‌بیند. او «در ورای همه رنج‌ها و سختی‌ها»، درخشش یک چیز را می‌بیند؛ «شرافت بازیافته انسانی» در راس مقاومت و سازمان مجاهدین خلق ایران؛ آنچه مجاهدین با استمرار مبارزه‌شان در مسیر آزادی، آنرا حفظ و به آن تداوم بخشیده‌اند.

دقیقا به همین مفهوم است که می‌توان ظهور و بروز کانون‌های شورشی در عرصه مبارزاتی امروز ایران را تداوم و گسترش مبارزه‌ای دانست که یکی از فرازهای آن در اردیبهشت ۶۱ ترسیم شده است.

پاسخ بدهید

Your email address will not be published.