برای یک ایران آزاد

جلسه استماع جامعه مدنی پیرامون قتل‌عام ۶۷ در ژنو با حضور شاهدان و کارشناسان

0 80

در ژنو جلسه‌ای در چهار پنل برای استماع جامعه مدنی پیرامون قتل‌عام ۶۷ تشکیل شد؛ جلسه‌ای با حضور شاهدان عینی و کارشناسان بین‌المللی که به مدت ۸ ساعت به طول انجامید.

جلسه‌ای در کلوپ مطبوعات ژنو برای استماع شهود قتل‌عام‌ ۶۷ و جنایات نظام ولایت فقیه تشکیل شد. در این جلسه که نمایندگان سازمانهای غیردولتی دارای رتبه مشورتی ملل‌متحد و حقوقدانان برجسته نیز در آن حضور داشتند. ا ز طرف این کارشناسان «دستگیریهای گسترده در جریان قیام بزرگ مردم ایران و قتل شماری از قیام‌کنندگان در زندانها» به عنوان ضرورتی بر «لزوم توقف این جنایات سرکوبگرانه» دانسته شد.
این جلسه از چهار پنل تشکیل شده بود که دو پنل آن به کارشناسان حاضر اختصاص داشت و دو پنل دیگر در بر گیرنده‌‌ی تعدادی از شاهدان، زندانیان سیاسی از بند رسته و اعضای خانواده‌های شهیدان قتل‌عام ۱۳۶۷ بود که به ادای شهادت پرداختند. این جلسه قریب به ۸ ساعت ادامه پیدا کرد.
در آغاز جلسه طاهر بومدرا در سخنان افتتاحیه خود ضمن معرفی حقوقدانان برجسته و متخصصان حقوق‌بشر حاضر در جلسه، علت و هدف برگزاری این استماع را توضیح داد.
وی گفت که قتل‌عام ۶۷ در ایران هم‌چنان ادامه دارد و تأکید کرد که جنایات نظام ولایت فقیه علیه قیام‌کنندگان، یکی از شواهد این واقعیت است.

پنل نخست

در پنل نخست؛ کریستی بریملو، وکیل برجسته انگلستان با رتبه مشورتی ملکه و رئیس کمیته حقوق‌بشر کانون وکلای انگلستان و ولز به نیابت از جانب همه قتل‌عام شدگان سال ۶۷ و خانواده‌های آنها کیفرخواست خود را علیه عاملان این جنایت ارائه کرد. خانم بریملو با استناد به فتوای خمینی، نامه‌های منتظری و نوار صوتی دیدار او با ۴تن از اعضای هیأت‌های مرگ و همچنین اعترافات سران نظام، نتیجه‌گیری کرد که به‌طور حتم آنچه در سال ۶۷ رخ داد، مصداق جنایت علیه بشریت است.
او سپس از شش تن از زندانیان سیاسی سابق و خانواده‌های شهیدان دعوت کرد تا در مورد مشاهداتشان شهادت بدهند.
مصطفی نادری: تقریبا از تمام زندان اوین اینجور که من آمار بندهایش را بوسیله بقیه بچه‌ها داشتم، در حدود ۱۲هزار زندانی بود که فقط ۲۵۰نفر زنده ماندند.
زهره بیژن یار: در نامه‌های چند خطی‌اش از باغچه کوچک برف و رویش جوانه‌ها پس از زمستانی سرد و طولانی می‌نوشت و این‌که جلوی حرکت و پویایی انسان و جهان را سیاه اندیشان نمی‌توانند بگیرند هنوز پدران و مادران سالخورده در گورستانها به‌دنبال عزیزانشان می‌گردند و بسیاری از آنها هم‌چون پدر من با قلبی سنگین و با چراهایی بی‌پاسخ مانده دنیا را ترک کردند.
یحیی شجاعی با نشان دادن عکس دخترش گفت: این دختر من نسرین شجاعی بوده بعد بچه خواهر من پسر خواهر من به نام قربان زندانی بوده که زندانی‌اش هم تمام شده بود باید آزاد می‌شده یک یا دو بعد باید آزاد می‌شده آزادش نکردند در زندان نگهش داشتند بعد اعدامش کردند.
رمضان موسوی‌: هفت مرداد ۶۷ بیست و نه نفر را بردند در جنگل سمس کنده یعنی در اطراف ساری همانجا تیرباران کردند.
احسان نیاکان: طوری بود که بازپرس من در سال ۸۸ به نام محبی، موقعیکه من از او سؤال کردم تکلیف من چی می‌شه چکار می‌خواهید با من بکنید تعیین تکلیف بکنید مرا، برگشت گفت به صراحت، ما اشتباه کردیم که ترا در ۶۷ نزدیم این حرف را سال ۸۸ به من می‌زند.
سیما میرزایی: این عکس ۱۴نفر از اعضای خانواده من است که هفت نفر از اینها به فتوای خمینی در قتل‌عامهای ۱۹۸۸با وجود این‌که حکم داشتند همه‌شان را اعدام کردند.
سیما میرزایی افزود: تنها بچه‌های ما را اینها نکشتند. اینها خانواده‌های ما را بچه‌های ما را پدر و مادرهای ما را همه را در کنار بچه‌هایمان توی زندانها شکنجه کردند و کشتنشون.

 

پنل دوم

در پنل دوم که متشکل از متخصصان حقوق بشر بود، ژان زیگلر، نایب‌رئیس کمیته مشورتی شورای حقوق‌بشر، اریک سوتاس از چهره‌های برجسته مدافع حقوق‌بشر که به‌مدت ۲۰سال ریاست سازمان جهانی علیه شکنجه را بعهده داشته، خوآن گارسه وکیل سرشناس به‌ویژه در امر پیگیری مسئولان جنایت علیه بشریت و طاهر بومدرا، شرکت داشتند.
در این پنل ژان زیگلر از جمله گفت: «مردم ایران دوباره بپاخاسته‌اند؛ امروز با یک نسل جدید مواجهیم؛ جوانانی که با به خطر انداختن جان خود دست به تظاهرات زده‌اند… طبعاً در اعتراض به وضعیت وخامت‌بار اقتصادی و فساد آخوندها این کار را انجام می‌دهند؛ اما عمیق‌تر از آن، نقطه انگیزش آنها، شهیدان سال ۶۷ هستند. آنها به آزادی، دموکراسی و احترام به حقوق‌بشر فراخوان می‌دهند. قطعاً آنها با الگوی قهرمانانه شهیدان سال ۶۷ تغذیه می‌شوند…»
طاهر بومدرا نیز در سخنانش وظایف سازمان ملل را مرور و نتیجه‌گیری کرد که گزارشگران موضوعی ملل‌متحد چه به صفت فردی چه به صفت جمعی موظفند در رابطه با این جنایت علیه بشریت دست به اقدامات لازم بزنند. و از جمله خواستار اقدامات مشخص از سوی کمیسر عالی حقوق‌بشر بشوند. وی همچنین تأکید کرد که کمیسر عالی حقوق‌بشر موظف است یک هیأت حقیقت‌یاب و کمیسیون تحقیق برای رسیدگی به این موضوع اختصاص بدهد.

پنل سوم

در پنل سوم کریستی بریملو ۹شاهد دیگر از زندانیان سابق سیاسی و خانواده‌های شهیدان قتل‌عام را برای ادای شهادت فراخواند که هر یک از آنها نیز وجوه مختلف مشاهداتشان را درباره جنایت‌های رژیم در زندانها و شواهد انکارناپذیر جنایت علیه بشریت در قتل‌عام ۶۷ را تشریح کردند.
عزت حبیب نژاد: خیلی از پدرها و مادرها زمان شنیدن اعدام بچه‌هایشان همان لحظه سکته کردند و یا همان لحظه فوت کردند. خیلی بلا سر خانواده‌ها آمد ای کاش آنها الآن اینجا بودند و شرح حال می‌دادند که چی به‌سر آنها آمد.
راضیه قدرتی گیلوایی: همچنین تعدادی از دوستانم در قتل‌عام ۶۷سربدار شدند. دوست نازنینم تهمینه ستوده که در زندان اوین با او آشنا شده بودم، خدیجه گلچین، لیدا غفوری، مجاهد شهید مریم گلزاده غفوری که در بند ۲ زندان اوین او را دیده بودم او خواهری بسیار با وقار و دوست داشتنی بود که همه آنها حکم داشتند که رژیم خمینی در سال ۶۷همه آنها را اعدام کرد.
حسین توتونچیان: برادر من محمدعلی توتونچیان دانشجوی سال آخر جامعه‌شناسی دانشگاه تهران بود او دو بار در زمان شاه دستگیر شده بود و دو بار هم در زمان خمینی. و یکی از دلایلی که حکم بالا گرفت در واقع همین دستگیری‌اش در زمان شاه بود او فردی بسیار شجاع بود.
او افزود: بعد از قتل‌عام‌ها و تا امروز نه از محل دفنش اطلاع داریم و نه از این‌که چرا اعدامش کردند.
رضا شمیرانی: تمامی زندانهای اوین یعنی قزل‌حصار، گوهردشت اوین زندانهای مخفی غیرمخفی کمیته تماماً ما ۱۳۵نفر ماندیم از چندین هزار نفر زندانی که در آنجا بودند ما ۱۳۵نفر زنده ماندیم.
فرزانه مجیدی: ما که اینجا هستیم یک عده کمی هستیم هزاران هزار نفری هستند در ایران که قربانی این رژیم هستند ولی صدایشان به جایی نمی‌رسد و بچه‌ها و عزیزانشان را مفقود کرده‌اند کشته‌اند چون سالیان است که این رژیم دارد می‌کشد کسی نمی‌دونه چه جوری دارند کشته می‌شوند این بچه‌ها.

پنل چهارم

در پنل چهارم جلسه استماع جامعه مدنی پیرامون قتل‌عام سال ۶۷ سر جفری رابرتسون قاضی پیشین دادگاه ویژه سیرالئون که توسط سازمان ملل برای رسیدگی به جنایات علیه بشریت ایجاد شده بود و پروفسور اریک داوید حقوقدان برجسته در امور حقوق‌بشر انساندوستانه از بلژیک نظرات خود را درباره ماهیت قتل‌عام ۶۷ و وظایف سازمان ملل در این رابطه تشریح کردند.
در این پنل از جمله جفری رابرتسون توضیح داد که هیچ توجیهی برای قتل‌عام سال ۶۷ وجود ندارد و با استناد به فاکت‌های مشخص تبلیغات رژیم آخوندی را که برای گریز از حسابرسی و مجازات، تلاش می‌کند آن‌را به‌عملیات کبیر فروغ جاویدان ربط بدهد رد کرد. وی گزارشگر ویژه ملل‌متحد درباره وضعیت حقوق‌بشر در ایران را فراخواند که خواستار تشکیل یک کمیسیون تحقیقات مستقل بشود.

در همین زمینه:
نیوزویک؛ طاهر بومدرا: حسابرسی درباره قتل‌عام ۶۷، و زندانیان قیام
جنبش دادخواهی جانباختگان «قتل عام ۶۷» چیست؟

پاسخ بدهید

Your email address will not be published.