برای یک ایران آزاد

حمله گارد زندان قرچک به زنان زندانی در پاسخ به تقاضای رسیدگی به زندانی بیمار

0

حمله گارد زندان قرچک به زنان زندانی نه اولین و نه آخرین بار خواهد بود چرا که ماندگاری این رژیم با سرکوب عجین است و بدون آن لشکر انتقام جویان یک روز هم به حکومت ولایت فقیه امان نخواهند داد.

امید کوهنورد

حمله گارد زندان قرچک ورامین به زندانیان زن با گاز فلفل و اشک‌آور
شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ بهمن‌ ۹۷، نیروهای گارد زندان قرچک ورامین با استفاده از گاز فلفل و اشک‌آور به زنان زندانی در بندهای یک و دو حمله کردند. حمله نیروهای گارد به زنان زندانی به روز جمعه نیز کشیده شد.
شب ۱۸ بهمن در پی اعتراض زنان زندانی بندهای یک و دو زندان قرچک که خواستار رسیدگی به وضعیت یکی از زنان همبندی خود شده بودند، نیروهای گارد زندان وارد عمل شده و با پرتاب گاز اشک‌آور در محیط دربسته، بند زنان زندانی را مورد هجوم قرار دادند.
اخبار رسیده از زندان زنان قرچک حاکی از شدت گرفتن بحران در این زندان است. ماموران زندان برای مقابله با زندانیان، اقدام به شلیک گلوله کردند.
درگیریها که از بند یک زندان قرچک (بند موادی‌ها) آغاز شده به بندهای دیگر زندان نیز کشیده شده است.
ماموران مرد گارد زندان، زنان زندانی را مورد ضرب و جرح شدید قرار داده‌اند. [ایران آزادی ۱۹بهمن۹۷]

سابقه زندان قرچک ورامین
«زندان قرچک ورامین در ابتدا مرغداری و بعد مرکز ترک اعتیاد مردان بوده است. سپس به زندان زنان تغییر کاربری داد. این زندان ۱۰ سالن با گنجایش صد نفر دارد که اکثرا بیش از ۲۰۰ نفر در آنها زندگی می‌کنند و تا ششصد نفر هم رسیده
در میان زندانیان بیماری های متعدد و حاد از جمله ایدز [و] هپاتیت شایع است که عدم وجود امکانات دارویی فضای محدود [و] بهداشت نامناسب به گسترش این بیماری ها در میان زندانیان دامن می زند.
در سالن های این زندان بین ۲ الی ۴ دوش حمام موجود است؛ بیشتر دوش ها حامل آب سرد و تعداد محدودی حامل آب «جوش» است. در برخی از حمام های این زندان روزانه دو ساعت آب گرم قابل استفاده فراهم می شود.
هر سالن حداکثر سه دستشویی دارد که وضعیتشان از نظر بهداشتی اسفناک توصیف شده است. تا کنون گزارش های متعددی از تجاوز به زندانیان این زندان منتشر شده است. شماری از زندانیان همراه با فرزندان خود در این زندان محبوس اند؛ این کودکان نیز در این محیط اسفناک نگهداری می شوند.
زندانیان محروم در قرچک ورامین هر روز بیش از هشت ساعت برای کارخانجات «حامی» که زیر نظر قوه قضائیه است، کار می‌کنند. دستمزد آن‌ها اما فقط ۳۸ تا ۵۴ درصد دستمزد مصوب برای کارگران ایرانی‌ست. نیمی از این دستمزد به خانواده زندانی تعلق می‌گیرد و ۲۵ درصد برای زندانی پس‌‌انداز می‌شود و ۲۵ درصد به زندانی تعلق می‌گیرد.» [تار نگار حقوق بشر در ایران۲۵دی۹۷]

قسمتی از نامه زندانی سیاسی آتنا دائمی در رابطه با زندان قرچک
«در زندان قرچک ورامین از آب آشامیدنی، قاشق پلاستیکی، لیوان، میوه، لبنیات، غذا تا لباس و لوازم بهداشتی، همه می‌بایست از فروشگاه‌ها با چند برابر قیمت و با کیفیتی نازل خریداری شود. هر چند هفته یک بار یک نوع میوه به میزان ناکافی می‌آید که حتی به همه کسانی که قصد خرید دارند هم نمی‌رسد.
حال تصور کنید برای گذراندن زندگی خیلی خیلی ساده چه چیزهایی لازم است و کسانی که هیچ واریزی ندارند از کجا باید مایحتاج خود را تأمین کنند؟!
اینجاست که زنی که به خاطر دعوا با مادر شوهر زندانی شده دزد هم می‌شود. بهداشت در تمام این زندان امری است فاقد معنا. جایی بدون خون استفراغ و … قابل رؤیت نیست. آب تمام زندان شور است و در هر بند فقط یک شیر آب شیرین مخصوص آشامیدن وجود دارد که البته بیشتر از آب شور آسیب زننده است. زندانیان زندان قرچک ورامین اغلب حتی یک دندان سالم هم ندارند و دچار ورم شدید شکم و دست و پا هستند. هزینه خدماتی چون دندانپزشکی با زندانی است و سایر خدمات پزشکی یا موجود نیست یا باشد هم خیلی کند و همراه با توهین و تحقیر است و خلاصه می‌شود در قرص‌های خواب‌آور شدید و متادون.
از آنجایی که زندان قرچک ورامین پیش‌تر محل پرورش دام و طیور بوده است، جایی نیست که از انواع موش و حشرات و کرم‌های خاکی در امان باشد، حتی در غذاها آثاری از آنان مشهود است. همچنین در هیچ کجای این زندان نمی‌شود بدون بوی شدید فاضلاب و گاز سمی که ازچاه‌ها خارج می‌شود، نفس کشید، صبح‌ها از شدت این گاز بدبو صدای سرفه نشانه بیدار باش است و احساس خفگی همه گیر است. به همین دلیل اکثراً دچار مشکلات ریوی شده‌اند.
غذای زندانیان نیز عاری از هر نوع گوشت و پروتئین است. کنجاله (سویای دامی) جایگزین مواد پروتئینی است و غذاهای بی‌رنگ و بی‌بو و سرد مدام در ظروف یک بار مصرف تکرار می‌شوند.
بسیاری، سال‌هاست که حتی یک لیوان چای ننوشیده‌اند، چرا که آب جوش یافت نمی‌شود، تا آب جوش به دست زندانیان برسد از آب‌های قطب شمال و جنوب هم سردتر است و پر از رسوب و البته شور. سنگ و عفونت کلیه از رایج‌ترین بیماری‌ها در زندان قرچک ورامین است. اغلب زندانیان غذای کنسروی و نیمه‌پخته فروشگاه را به غذای بی‌کیفیت و مضر زندان ترجیح می‌دهند، حال آنان که این کنسروها می‌بایست حداقل ۲۰ دقیقه در آب بجوشند، اما از آنجایی که امکان آن هم وجود ندارد سرطان هم رایج شده است.» [ایران کارگر ۲۰آذر۹۷ ]

نامه خانواده‌ها به «ریاست کمیسیون حقوق بشر» نظام
در تاریخ ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۰ خانواده‌های زندانیان سیاسی زن در قرچک ورامین با نوشتن نامه‌ای خطاب به محمدحسن ضیایی‌فر، ریاست کمیسیون حقوق بشر نظام نوشتند: «هم‌اکنون حدود ۶۰۰ زن زندانی، با اتهام‌های مختلف، به زندان قرچک انتقال یافته‌اند، هنوز علت این نقل و انتقال بر ما روشن نیست. این ۶۰۰ زن، در یک سالن، بدون تخت، بدون امکانات ابتدایی زندگی و بهداشتی روزهایشان را سر می‌کنند. مسئولان زندان از دادن آب و غذا به زندانیان خودداری می‌کنند و به گفته زندانیان، وعده‌های غذایی مرتب در این زندان وجود ندارد و نگهبانان هرگاه دلشان بخواهد غذا در اختیار زندانیان قرار می‌دهند. ۴ سرویس بهداشتی برای ۶۰۰ زن زندانی وجود دارد که تمامی کارهای خود از قبیل لباس شستن، ظرف شستن و حمام کردن را نیز می‌بایست در همین سرویس‌ها انجام دهند. در حالی‌که در بیشتر ساعات روز نیز آب زندان قطع است.» [ویکی‌پدیا ۱۱ژوئیه ۲۰۱۸]

از همین نویسنده:
تکذیب پی در پی شکنجه و گستردگی بیدریغ آن در زندانهای ولایت فقیه
شکنجه جنسی زندانیان سیاسی و عقیدتی زن؛ روایتی به عمر حکومت ولایت فقیه
بازداشت کارگران معترض عسلویه؛ از مزد «توافقی» تا قطع مزایای کارگران معدن

پاسخ بدهید

Your email address will not be published.