برای یک ایران آزاد

وجدان تاریخ قسمت ۲۲

0

وجدان تاریخ قسمت ۲۲
سلام میکنم به شما دوستان گرامی! در ادامه بحثمون راجع به بررسی راهبردهای سرنگونی رژیم آخوندی، در جلسه قبل استراتژی یا راهبرد آزاد سازی منطقه رو مورد بررسی قرار دادیم و با بررسی نقاط قوت و ضعف اون با توجه به موقعیت جغرافیای سیاسی ایران؛ به این نتیجه رسیدیم که این راهبرد جواب نداره در این جلسه میخواهیم خط یا راهبرد به میدان آوردن عنصر اجتماعی را مورد بررسی قرار دهیم از شما دعوت میکنم با ما همراه باشید!

یکی از موضوعاتی که در سال ۶۱-۶۰ مطرح بود این بود که مجاهدین باید عنصر اجتماعی رو به میدان میآوردن! مثلا مبارزه مسلحانه توده‌یی راه میانداختند و از طریق مسلح کردن توده مردم رژیم رو سرنگون میکردن! و نه مبارزه مسلحانه جدا از توده‌ها! بنابراین سئوال اینه که چرا مجاهدین چنین راهبردی انتخاب نکرده و دلایل آن چه بود؟

به صحنه کشوندن عنصر اجتماعی و تودة مردمو میشه از دو موضع مختلف بهش نگاه کرد. اول اینکه عینا مشابه الگوی انقلاب ضد سلطنتی و سقوط شاه یعنی خارج از چارچوب مبارزه مسلحانه. دوم هم چارچوبی که برخی بهش مبارزه مسلحانه توده‌یی میگن! همین الانم برخی هنوز در مقایسه با انقلاب ۵۷ به دنبال چنین راه‌حل هستن بدون اینکه به خصوصیت ویژه رژیم شاه و تفاوت فاحش اون با رژیم خمینی توجه بکنن.

ببینید دعوا در این نبود و الانم نیست که کسی مخالف اومدن توده‌های مردم باشه، چقدر خوبه که مثل سال ۵۷ در انقلاب ضد سلطنتی توده‌ها به صورت میلیونی به صحنه بیان، در این صورت کمتر شهید میدادیم! بنابراین صورت مسأله و قلب دعوا در این بوده و هست که آیا میشد در مقطع سی‌خرداد توده مردمو به صحنه آورد یا مثلا همین الان چرا مردم میلیونی به خیابون نمیان؟ در حالی که شکی به شدت نفرت مردم نسبت به رژیم وجود نداره ؟ خب علت چیه که توده‌های میلیونی تو خیابون نمیان؟

پاسخ بدهید

Your email address will not be published.