برای یک ایران آزاد

۱۰اکتبر روز جهانی نه به اعدام ، نه به حکومت اعدام گفتگو با خانم شیرین نریمان

0

10 اکتبر روز جهانی نه به اعدام ، مصادف با ۱۸ مهر می باشد گرامیداشت این روز برای مردم ایران که تحت ستم حکومت اعدام قرار دارند از اهمیت خاصی برخوردار است چرا که این مردم ایران هستند که در دیکتاتوری‌های پی در پی و بخصوص در حاکمیت ولایت فقیه اصلی‌ترین قربانی این حکم ظالمانه هستند.

از قتل عام ۳۰۰۰۰ زندانی سیاسی درسال ۶۷؛ تا اعدام در ملاعام؛ از اعدام کودکان و نوجوانان؛ تا اعدام گسترده زنان که تنها و تنها بجرم دگراندیشی توسط فاشیسم مذهبی اعدام شدند.

خانم شیرین نریمان زندانی سیاسی دهه شصت ، فعال حقوق بشر ، حقوق زنان و مدیر انجمن اتحاد زنان علیه بنیاد گرایی؛ طی گفتگویی با شبکه تصویری ایران آزادی به سئوالات در این زمینه پاسخ میدهد.

شیرین نریمان: بله جنبش نه به اعدام در حقیقت از سالهای ۱۷۸۰ شروع شد ولی بیشتر شبیه یک رؤیا و تصور بود اما بطور واقعی در سال ۱۹۷۶ کشور پرتقال اولین کشوری بود که حکم لغو اعدام را در کشور خودش اجراکرد و به تصویب رساند و بعد از آن هم در سال ۱۹۷۸ کشور دانمارک به آن پیوست در سال ۷۹ هم شش کشور از جمله لوکزامبورگ ، پرو، فیجی، برزیل، نروژ به این لیست پیوستند .

هر ساله تعدادی کشور به این لیست اضافه شدند؛ مثلاً کشور فرانسه در سال ۱۹۸۱ به این لیست اضافه شد اما بطور جدی در سال ۲۰۰۲ کنگره بین المللی یا کنگره جهانی نه به اعدام شکل گرفت و شروع به کار کرد؛ در سال ۲۰۰۷ اتحادیه اروپا آن را به رسمیت شناخت و در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۴ دبیر کل  وقت سازمان ملل آقای بان کی مون این روز را به رسمیت شناخت ، تا الان ۱۰۶ کشور هستند که کلاً حکم اعدام را ملغی کردند .

کشورهایی مثل آلمان ،ایرلند ، ایتالیا؛ اکوادور، آذربایجان؛ آلبانی؛ کنگو؛ ازبکستان و بسیاری از کشورهای دیگر ،  ۳۶ کشور هستند که حکم اعدام را در کشورشان دارند ولی ۱۰ سال است که در کشور آنها اعدام نشده است و متعهد شدند به جامعه بین المللی که حکم اعدام در کشورشان نداشته باشند یعنی اجرای حکم را نداشته باشند ازجمله این کشورها الجزیره؛ کامرون؛ غنا؛ مالدووی؛ موریتانی؛ سریلانکا و زامبیا هستند. ۵۷ کشور هستند که در این لیست هستند که متاسفانه ایران رتبه اول در اعدام دارد.

شیرین نریمان: خیلی سخت و دردناک است که در مورد اعدام صحبت شود بخصوص اعدام نوجوانان چون آمار از طریق کشورها می‌آید همه آمارها کامل در دست نیست مثل چین ، ما نمی‌دانیم دقیقاً چقدر اعدام می‌شود؛ ولی بر اساس تحقیقاتی که دانشگاه کورن انجام داده است تا به امروز در سال ۲۰۱۸ در ایران طبق آماری که خودشان اعلام کردند ۲۲۶ نفر در ایران اعدام شدند .

از اول ماه اکتبر تا الان ۱۰ نفر اعدام شدند؛ که متاسفانه در روز اول اکتبر یکی از این نوجوانان بنام خانم زینب سکاوند که در سن ۱۵ سالگی به اجبار به ازدواج مردی در آمده بود و در مدت ازدواجش مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود از طرف همسرش و متاسفانه از طرف برادر همسرش هم مورد آزار جنسی و تجاوز قرار گرفته بود در سن ۱۷ سالگی دستگیر می‌شود و محاکمه می‌شود که در این محاکمه هیچ وقت وکیل در دسترسش نبوده است و دادگاهی طبق قوانین برایش انجام نشده بود بعد از ۷ سال او را روز اول اکتبر اعدام کردند.

در حال حاضر طبق آمار سازمان ملل ۸۰ نوجوان در ایران منتظر حکم اعدام هستند و ایران بالاترین آمار اعدام نوجوانان را دارد؛ از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵ ، ۷۳ نوجوان که در هنگام ارتکاب جرم زیر ۱۸ سال سن داشتند اعدام شده بودند؛ الان  هم محمدرضا حدادیان را داریم که در سن ۱۴ سالگی در سال ۲۰۰۴ دستگیر شده است و در زیر شکنجه مجبور به اقرار به کشتن کسی شده است و الان ۱۴ سال است که منتظر حکم اعدام است یعنی این خودش یک شکنجه تدریجی است که بر این نوجوانان در ایران اعمال می‌شود .

شیرین نریمان: ببینید من می‌توانم به عنوان یک زندانی سیاسی سابق که در دهه شصت در زندان بودم یک مقداری بیشتر در این مورد صحبت کنم اگر فعالیت‌های مقاومت نبود واقعاً آمار اعدام خیلی بیش از این بود که ما الان داریم؛  همین حضور فعال هواداران و خود مقاومت در صحنه حقوق بشر و گفتن و اعلام کردن چیزهایی که در ایران دارد اتفاق می افتد و در زندانها پیش می‌آید واقعاً چشم دنیا را به جنایت‌هایی که در ایران اتفاق میافتد باز کرده است .

در سالهای ۶۰ که من زندان بودم متاسفانه همانطور که اشرف رجوی گفت: « در نامه‌اش واقعاً جهان خبردار نشد که در زندانهای ایران چه می‌گذشت» ولی حداقل الان این امکانش وجود دارد که ما بخواهیم گوش دنیا و چشم دنیا را باز کنیم از اعمال وحشیانه؛ حرکات ضد حقوق بشری؛ که در ایران می‌شود این کارها و فعالیت‌ها باعث شده که یک مقداری ترمز رژیم را از اعدام‌های که انجام می‌دهد را بگیرد؛ یعنی حضور فعال مقاومت من فکر می‌کنم یکی از مهمترین عاملی بوده که رژیم یک مقداری در اعدام کنترل بشود و با اینکه آمارش خیلی بالاست ولی بیشتر از این می‌توانست باشد که الان هست .

شیرین نریمان: من فکر می‌کنم که تیره‌ترین و دردناکترین دوران دهه شصت بود؛ برای اینکه موج دستگیریها آنقدر بالا بود و موج اعدام‌ها؛ شبی نبود که بچه‌ها را برای اعدام نبرند و ما متاسفانه می‌رفتیم و با دوستانمان خداحافظی می‌کردیم و می‌رفتیم و در حیاط زندان می‌ایستادیم؛  اولاً صدای رگبار که می‌شنیدیم مثل این بود که یکباره یک کامیون پر از آهن را روی زمین می‌ریزند و بعد تیر خلاصی که این پاسدارها می‌زدند را ما می‌شمردیم تا بفهمیم که آن شب چند نفر اعدام شدند و این طوری با دوستانمان خداحافظی می‌کردیم.

شما در نظر بگیرید که با دوستی خداحافظی کردید یا با خواهرت یا با برادرت با اعضای خانواده‌ات خداحافظی کردید و میدانید که به فاصله یک ساعت یا یک ساعت ونیم دیگر جانش را از دست می‌دهد؛ من هیچ وقت آن لحظاتی را که می‌توانستیم دود باروت را ببینیم و صدای اعدام و تیر خلاص که زده می‌شد و الله اکبر می‌گفتند و اینها را می‌شمردیم؛ هیچ وقت آن صحنه‌ها را فراموش نمی‌کنم؛ و آن صحنه‌هایی که گذشت و دنیا خبر دار نشد که توی ایران چی می‌گذرد؛ بچه‌های ۱۳ سال؛ ۱۴ ساله؛ ۱۵ ساله؛ من خودم الان یک مادر هستم و می‌بینم و فکر می‌کنم بعضی وقتها می‌نشینم و فکر می‌کنم در سن ۱۷ سالگی بچه‌ها باید لذت می‌بردند از زندگی خودشان؛ و دنیا را می‌شناختند؛ چطور این رژیم وحشیانه با آن شکل اعدام می‌کرد؟

حالا اعدامش هیچی؛  بنظرم ما و آنهایی که زنده ماندیم صد بار شاهد این خداحافظی‌ها و این از دست دادن‌ها بودیم و نباید فراموش کنیم؛ از شیوه‌های که این رژیم استفاده می‌کرد شکنجه‌هایی که می‌داد؛ بچه‌هایی بودند که حتی نتوانستند از داخل شعبه‌ها بیرون بیایند و به داخل بند بیایند؛ بخاطر اینکه در زیر شکنجه و کابل‌هایی که  به آنها زده می‌شد بدنشان نتوانست طاقت بیاورد؛ مثل یکی از دوست‌های خودم؛ بنام  «لادن منتظراسدی »میدانستم در یکی از تردداتی که یکی از بچه‌ها داشت آمد و به من گفت: « لادن سلام رسانده و گفته تا الان امروز ۷۰۰ تا شلاق خوردم ولی بازم می‌ایستم» آخر شاید به گفتن راحت بشود گفت ۷۰۰ تا؛  فکر بکنید ۷۰۰ شلاق بر بدن نحیف انسان؛  فرقی نمی‌کند یک دختر جوان؛ یا یک پسر جوان؛  باز این بچه‌ها تا آخرین لحظه مقاومت بکنند و حتی موقع خداحافظی با سری بالا بروند برای خداحافظی با اینکه می‌دانستند دارند می‌روند که اعدام بشوند؛ این ایمان به آزادی و ایمان به اینکه در راه درستی قدم برداشته بودند؛ که همه ما را و همه آن بچه‌ها را می‌کشاند به آنجا که یک مقاومت‌های افسانه‌ای را به وجود بیاورند.

باید در مورد تک تک آنها نوشت؛ و در مورد تک تک آنها حرف زد؛ واقعاً بچه‌هایی که اینگونه در مسیر آزادی پا گذاشتند؛ همه فقط آرزوی آزادی و عشق به آزادی ایران را داشتند؛ آزادی و عشق به آزادی ایران؛ و واقعاً نفرت بر این رژیم که اینگونه سبعانه جوانان را می‌گیرد و می‌کشد و آزادی‌ها را کلاً برمیدارد و این یکی از چیزهای است که من هیچ گاه فراموش نمی‌کنم به دلیل اینکه هنوز هم هستم و خواهم بود؛ برای این هست که ببینم یک روز ایران آزاد خواهد شد؛ و مردم ایران می‌توانند آن چیزی که دلشان می‌خواهد را انجام بدهند؛ و میتوانند آن چیزی که دلشان می‌خواهد باشند؛ زنان ما و دختران ما می‌توانند به آن چیزی که می‌خواهند برسند و هر عقیده‌ای را داشته باشند؛ و شاهد آزادی و دموکراسی در ایران باشند.

شیرین نریمان: درست است که رژیم ایران خیلی وقیح‌تر از این حرفها هست که بخواهد اهمیتی بدهد؛ ولی در عالم واقعیت که تأثیر بسیار زیادی دارد؛ ببینید در این ۴۰ سال گذشته؛ این اولین بار است که دولت آمریکا پشت مردم ایران آمده؛  آخرین باری که در مورد حقوق بشر در ایران صحبت شد در دوران کارتر و دوران شاه بود؛ اما الان در این زمان و از زمانی که انقلاب ۵۷ پیش آمده است تا الان این اولین باری است که پرزیدنت آمریکا و دستگاه دولتش پشت این است که در ایران به دستگاه حقوق بشر اهمیت داده شود و من خیلی فکر می‌کنم که این مهم است چون بالاخره فشار بین المللی روی ایران توی همین چند ماه اخیر متوجه شدیم که خیلی بیشتر شده است

فکر می‌کنم یکی از مهمترین اتفاقاتی که افتاد در این چند ماه اخیر همین  استرداد اسدالله اسدی است که از آلمان به بلژیک استرداد شده است این از آن تاثیراتی است که نگاه به حقوق بشر و توجهات به حقوق بشر در ایران بیشتر و بیشتر شده است و همین اقدام حلقه را برای رژیم ایران تنگ‌تر می‌کند و من فکر می‌کنم که اتفاقاً  این کارها تاثیرات بسیار خوبی دارد که ایران مجبور می‌شود حداقل یک مقدار به سرکوب کاهش بدهد؛ و هر وقت که سرکوب کاهش پیدا کند مردم هم خیلی راحت‌تر؛ یعنی محیط‌های اعتراضی  بیشتری پیدا خواهند کرد؛ ولی این چیزی است که باید ادامه‌دار باشد؛ و همه ما بخصوص سازمان‌های حقوق بشری که در رابطه با ایران کار می‌کنند باید بیشتر از همیشه کار بکنند؛ انرژی بگذارند؛ و به این مسئله فشار بیاورند که حقوق بشر در ایران بتواند یک مقدار و نه خیلی زیاد؛ فکر نمی‌کنم که این رژیم به این سادگی  از این فشار ها دست بردارد ولی یک مقدار حداقل فشارها کمتر بشود و همین هم باعث می‌شود که مردم ایران هم دلگرمی های بیشتری پیدا می‌کنند و ما حرکات اعتراضی و موج‌های اعتراضی بیشتری را خواهیم دید .

شیرین نریمان: من فکر می‌کنم یکی از زیباترین نکته‌های این مقاومت و کارهایی که خانم رجوی ابداع کردند؛ به نظر من همین برنامه ۱۰ ماده‌ای ایشان است و ماده سوم آن طرح ۱۰ ماده‌ای اعلام می‌کند که اعدام در ایران ملغی است؛ این خودش نشان دهنده این است که از یک تفکر بسیار قوی در می‌آید که بجای اینکه حکم اعدام و قصاص و کینه باشد تمام تصور بر اصل عشق و محبت و برابری و درک کردن هم دیگر و بجای انتقام و کشتن؛ هم دیگر فرهنگ  دوستی و مدارا و بردباری شکل می‌گیرد .

یکی از کارها اینکه احکام قصاص لغو می‌شود و این چیزی است که ایران نیاز دارد و نیاز است که تغییرات ایجاد بشود؛ در ایران قانون دستگاه قضایی برپا خواهد شد که بطور مستقل تصمیم بگیرد؛ و قانون‌ها برحسب آزادی فردی و برابری و انسانیت چیده شود؛ این یکی از مهمترین چیزهایی است که در ایران آینده باید ببینیم و من فکر می‌کنم نقطه قوت است که کسی  ایران را  به دور از همه این کینه‌ها دوباره خواهد ساخت.

دیگر هیچ مادری بخاطر اینکه باید منتظر بماند که بچه‌اش اعدام بشود توی غم بسر نبرد؛ مردم یاد بگیرند که با کنار آمدن و گذشتن از همه چیز بهتر  می‌شود و این چیزی است که خانم رجوی در این ۱۰ ماده‌شان طرح کردند و آوردند و این چیزی است که واقعاً ایران نیاز دارد ببینید در هیچ کشوری تا حالا اثبات نشده که تا حالا اگر اعدام بیشتر باشد جنایت‌ها را می‌توان کنترل کرد، اتفاقاً ثابت شده که در هر کشوری که اعدام لغو شده در آن کشور؛ کشوری است که  جرائم و جنایت‌ها در آن پایین آمده است  فراموش نکنیم که توی همین دستگاه‌های قضایی معمولاً کسانی اعدام می‌شوند که پولی ندارند از خودشان دفاع بکنند یا کسانی هستند که در درگیریهای نژادپرستانه یا مذهبی و یا سیاسی مثل دوران دهه شصت که واقعاً اعدام‌های آن دوران اعدام‌های سیاسی بود که داشت انجام می‌شد وگرنه کسی جرمی مرتکب نشده بود که بخواهد اعدام بشود خیلی وقت که حکم اعدام نباشد کشور سالم‌تر می‌شود آن جامعه سالم‌تر می‌شود بجای اینکه بخواهد بدتر بشود و من فکر می‌کنم یکی از بهترین تصمیم‌ها و هدیه‌ها برای ایران آزاد فردا می‌شود داد؛ این است که در ایران اعدام ملغی شود .

کلیپ کنفرانس

پاسخ بدهید

Your email address will not be published.